Pol Pot

💡 In another tweet a few weeks earlier, he had compared Fauci to the Cambodian dictator Pol Pot, who was responsible for the genocidal massacre of as many as 2 million people in the 1970s.

چند هفته قبل، او در توییت دیگری، فائوچی را با دیکتاتور کامبوج، پل پوت، که مسئول قتل عام نسل‌کشی حدود ۲ میلیون نفر در دهه ۱۹۷۰ بود، مقایسه کرده بود.

💡 Since then, it sent troops to help Cambodia’s Pol Pot in his war against Vietnam and, more recently, to help Syrian leader Bashar Assad in his civil war.

از آن زمان، این کشور برای کمک به پل پوت کامبوج در جنگش علیه ویتنام و اخیراً برای کمک به بشار اسد، رهبر سوریه، در جنگ داخلی‌اش، نیرو اعزام کرد.

💡 Journalism has never been more under threat than right now and “Meeting with Pol Pot” is a potent reminder of the profession’s value — and inherent dangers — when it confronts and exposes facades.

روزنامه‌نگاری هیچ‌وقت به اندازه الان در معرض تهدید نبوده است و «ملاقات با پل پوت» یادآوری قدرتمندی از ارزش این حرفه - و خطرات ذاتی آن - است، زمانی که با ظواهر روبرو می‌شود و آنها را آشکار می‌کند.

💡 Survivors speak of Pol Pot in hushed tones, their stories a living rebuke to ideology without empathy.

بازماندگان با لحنی آرام از پل پوت صحبت می‌کنند، داستان‌هایشان سرزنشی زنده به ایدئولوژی بدون همدلی است.

💡 Museums document how Pol Pot dismantled institutions, so new generations recognize the early signs of such brutality.

موزه‌ها چگونگی برچیدن نهادها توسط پل پوت را مستند می‌کنند، بنابراین نسل‌های جدید نشانه‌های اولیه چنین وحشیگری را تشخیص می‌دهند.

💡 History classes grapple with the terror of Pol Pot, whose agrarian utopia became a machinery of starvation and mass death.

کلاس‌های تاریخ با وحشت پل پوت دست و پنجه نرم می‌کنند، کسی که آرمان‌شهر کشاورزی‌اش به ماشینی برای گرسنگی و مرگ دسته‌جمعی تبدیل شد.