Po Chü-i

💡 In “A Message to Po Chu-I,” the poet becomes the custodian of an ancient tradition but has no one to pass it along to.

در «پیامی به پو چو-ای»، شاعر متولی یک سنت باستانی می‌شود، اما کسی را ندارد که آن را به او منتقل کند.

💡 A slim volume of Po Chü i accompanied our train rides, its plainspoken grief matching winter’s gray.

کتاب کوچکی از «پو چو ای» در قطار همراه ما بود، اندوه بی‌پرده‌اش با خاکستری زمستان همخوانی داشت.

💡 Scholars note that Po Chü i wrote for common readers, a radical courtesy that still feels modern.

محققان خاطرنشان می‌کنند که پو چوی برای خوانندگان عامی نوشته است، یک حسن نیت اساسی که هنوز هم مدرن به نظر می‌رسد.

💡 Po Chü-i, A.D. 772-846, was a very prolific poet.

پو چو-ی، ۷۷۲-۸۴۶ میلادی، شاعری بسیار پرکار بود.

💡 Then the high time of Chinese poetry gives us a number of greats — to name just a few, moving from around the sixth to the 11th century: Tu Fu, Wang Wei, Han Shan, Li Ho, Po Chu-I.

سپس دوران اوج شعر چینی، تعدادی از بزرگان را به ما معرفی می‌کند - برای مثال، از حدود قرن ششم تا یازدهم: تو فو، وانگ وی، هان شان، لی هو، پو چو-ای.