Pintsch gas

💡 The history of Pintsch gas bridges Victorian ingenuity and maritime safety, a partnership written in blue light.

تاریخچه‌ی گاز پینتش، نبوغ ویکتوریایی و ایمنی دریایی را به هم پیوند می‌دهد، شراکتی که با نور آبی نوشته شده است.

💡 Exhibits explain how Pintsch gas was stored under pressure, fueling beacons that taught ships where not to be brave.

نمایشگاه‌ها توضیح می‌دهند که چگونه گاز پینچ تحت فشار ذخیره می‌شد و چراغ‌های دریایی را روشن می‌کرد که به کشتی‌ها یاد می‌دادند کجا شجاع نباشند.

💡 Lighthouse keepers once used Pintsch gas for bright, reliable flames, an industrial romance now archived in brass and glass.

نگهبانان فانوس دریایی زمانی از گاز پینتش برای شعله‌های روشن و قابل اعتماد استفاده می‌کردند، یک عاشقانه صنعتی که اکنون در برنج و شیشه بایگانی شده است.

💡 He had made most handsome passenger-cars with full equipment of brakes, vestibules, Pintsch gas, and so on, and had painted on their sides "The Great Pullman Line."

او زیباترین ماشین‌های سواری را با تجهیزات کامل ترمز، هشتی، بنزین پینچ و غیره ساخته بود و روی کناره‌های آنها «خط بزرگ پولمن» را نقاشی کرده بود.

💡 The same gas, known as Pintsch gas, has been used in a less pure form to light railroad cars and farmers' stoves in this country for a decade.

همین گاز که به گاز پینتش معروف است، به مدت یک دهه به شکلی با خلوص کمتر برای روشن کردن واگن‌های راه‌آهن و اجاق‌های کشاورزان در این کشور استفاده شده است.

💡 The Pintsch gas, used to some extent in railroad passenger-cars in this country, is an oil-gas produced by the destructive distillation of petroleum or other mineral oil in retorts heated externally.

گاز پینتش که تا حدودی در واگن‌های مسافربری راه‌آهن در این کشور استفاده می‌شود، یک گاز نفتی است که از تقطیر تخریبی نفت یا سایر روغن‌های معدنی در کوره‌های تقطیر که به صورت خارجی گرم می‌شوند، تولید می‌شود.