phragmites

💡 Artists sketch phragmites in winter, those tawny plumes swaying like metronomes above ice.

هنرمندان در زمستان، آن پرهای قهوه‌ای رنگ که مانند مترونوم‌هایی بر فراز یخ در نوسان هستند، نی‌ها را طراحی می‌کنند.

💡 An amphibious vehicle is used by hydrologists to reach areas of study in Farmington Bay, choked by invasive thickets of phragmites on Thursday, Nov. 3. 2022.

متخصصان آب‌شناسی در حال استفاده از یک وسیله نقلیه آبی-خاکی برای رسیدن به مناطق مورد مطالعه در خلیج فارمینگتون، که در روز پنجشنبه، ۳ نوامبر ۲۰۲۲، توسط بیشه‌های مهاجم نی‌ها مسدود شده است.

💡 Marshes overrun by phragmites lose biodiversity, so restoration crews cut, flood, and replant patiently.

باتلاق‌هایی که توسط نی‌ها اشغال می‌شوند، تنوع زیستی را از دست می‌دهند، بنابراین گروه‌های احیا با صبر و حوصله درختان را قطع می‌کنند، آبیاری می‌کنند و دوباره می‌کارند.

💡 Part of the plan involves reintroducing native plant species that are more appropriate to the site than Phragmites: narrowleaf cattail, pickerelweed, black willow, blue iris, buttonbush and alder.

بخشی از این طرح شامل معرفی مجدد گونه‌های گیاهی بومی است که نسبت به نی برای این مکان مناسب‌ترند: دم گربه‌ای باریک‌برگ، علف هفت‌تیر، بید سیاه، زنبق آبی، بوته دکمه‌ای و توسکا.

💡 The banks of the Stewart's Creek Estuary are lined with phragmites, an invasive reed species that grows in wetland areas.

کناره‌های مصب نهر استوارت پوشیده از نی‌های نی‌مانند است که در مناطق تالابی رشد می‌کنند.

💡 Not all phragmites are villains; native lineages whisper in the wind while invasive cousins shout.

همه فراگمیت‌ها شرور نیستند؛ دودمان‌های بومی در باد زمزمه می‌کنند در حالی که پسرعموهای مهاجم فریاد می‌زنند.