petticoat breeches

💡 A reenactor debated whether petticoat breeches restricted swordwork, eventually choosing authenticity over agility and accepting slower lunges as part of the lesson.

یک بازآفرین بحث کرد که آیا شلوار زیرپوش، شمشیربازی را محدود می‌کند یا خیر، و در نهایت اصالت را به چابکی ترجیح داد و به عنوان بخشی از درس، لانژهای آهسته‌تر را پذیرفت.

💡 Portraits of nobles in petticoat breeches look theatrical today, yet the silhouette once advertised wealth, tailoring skill, and a cheerful disregard for minimalist trends.

امروزه پرتره‌های اشراف‌زادگان با شلوار زیرپوش، نمایشی به نظر می‌رسند، با این حال این لباس زمانی ثروت، مهارت خیاطی و بی‌اعتنایی شادمانه به روندهای مینیمالیستی را تبلیغ می‌کرد.

💡 The curator traced petticoat breeches from court fashion to caricature, proving every era invents outfits future generations will gleefully roast.

متصدی نمایشگاه، دامن‌های کوتاه را از مد درباری تا کاریکاتور دنبال کرد و ثابت کرد که هر دوره‌ای لباس‌هایی را ابداع می‌کند که نسل‌های آینده با خوشحالی آنها را به سخره خواهند گرفت.

💡 Above these dangled the legs of a pair of petticoat breeches, of coarse kersey, which strangely contrasted with the costly character of the boots.

بالای اینها، پاهای یک شلوار زیرپوش زنانه از جنس چرم زبر آویزان بود که به طرز عجیبی با ظاهر گران‌قیمت چکمه‌ها در تضاد بود.

💡 Another peculiar feature of masculine costume towards the end of the 17th century consisted of petticoat breeches with drooping lace ruffles, such as adorn the nether limbs of Charles II.

یکی دیگر از ویژگی‌های عجیب لباس مردانه در اواخر قرن هفدهم، شامل زیرپوش‌هایی با چین‌های توری آویزان بود، مانند آنچه که اندام تحتانی چارلز دوم را زینت می‌داد.

💡 This worthy had doffed his tunic of Kendal green, and now figured in his proper costume—a jerkin of grey homespun russet, with wide petticoat breeches reaching to mid thigh.

این مرد شایسته، تونیک سبز کندالی خود را از تن درآورده بود و حالا لباس رسمی‌اش را پوشیده بود - یک کت چرمی خاکستری دست‌دوز با زیرپوش گشاد تا میانه ران.