pax vobiscum

💡 "Pax vobiscum!" he said, leering at me with tipsy solemnity.

با لحنی جدی و مستانه به من نگاه کرد و گفت: «پکس ووبیسکوم!»

💡 In letters home, a soldier signed off with pax vobiscum, a wish that felt radical amid dust and noise.

در نامه‌هایی که به خانه می‌نوشت، سربازی با آرزوی «pax vobiscum» خداحافظی می‌کرد، آرزویی که در میان گرد و غبار و سر و صدا، آرمانی رادیکال به نظر می‌رسید.

💡 The priest whispered pax vobiscum, and the sanctuary exhaled, as if the old Latin could still teach the body to relax.

کشیش زمزمه کرد: «pax vobiscum» و محراب نفسش را بیرون داد، انگار که زبان لاتین قدیمی هنوز می‌توانست به بدن آرامش بیاموزد.

💡 "Pax vobiscum, my son," he repeated.

«پکس ووبیسکوم، پسرم،» تکرار کرد.

💡 He raised his hands over the heads of the kneeling people and chanted the "Pax vobiscum."

او دستانش را بالای سر زانو زده‌ها بالا برد و شعار «Pax vobiscum» سر داد.

💡 She embroidered pax vobiscum on a small banner for her study, a gentle reminder to choose grace in arguments.

او روی یک پرچم کوچک برای اتاق مطالعه‌اش، عبارت «pax vobiscum» را گلدوزی کرد، که یادآوری ملایمی برای انتخاب متانت در مشاجرات بود.