oppressor

💡 Politically it is no longer a story of oppressor versus oppressed.

از نظر سیاسی، دیگر داستانِ ستمگر در مقابل ستمدیده نیست.

💡 Stories that glamorize the oppressor erode empathy; better narratives center healing, resistance, and practical solidarity.

داستان‌هایی که ستمگر را زیبا جلوه می‌دهند، همدلی را از بین می‌برند؛ روایت‌های بهتر، بر التیام، مقاومت و همبستگی عملی تمرکز دارند.

💡 It’s an artistic choice that also blurs boundaries between oppressed and oppressors, revealing the complicity of the American Dream.

این یک انتخاب هنری است که مرزهای بین ستمدیدگان و ستمگران را نیز محو می‌کند و همدستی رویای آمریکایی را آشکار می‌سازد.

💡 History teaches that an oppressor fears archives; meticulous records survive propaganda’s short half-life.

تاریخ می‌آموزد که یک ستمگر از بایگانی می‌ترسد؛ اسناد دقیق، نیمه‌عمر کوتاه تبلیغات را حفظ می‌کنند.

💡 "I have no fear, you are behind me and by my side. I have no fear because the nation is united. The nation is united against the oppressor," the letter said according to Reuters.

به گزارش رویترز، در این نامه آمده است: «من هیچ ترسی ندارم، شما پشت من و در کنار من هستید. من هیچ ترسی ندارم زیرا ملت متحد است. ملت علیه ظالم متحد است.»

💡 She refused to name an oppressor without evidence, building her case meticulously before confronting leadership.

او از نام بردن از ظالم بدون مدرک خودداری کرد و قبل از مواجهه با رهبری، پرونده خود را با دقت ساخت.