odor of sanctity

💡 The phrase odor of sanctity survives in sermons, shorthand for lives scented by kindness.

عبارت «رایحه تقدس» در خطبه‌ها باقی مانده است، که به اختصار به معنای زندگی‌هایی است که با مهربانی معطر شده‌اند.

💡 Hagiographies mention an odor of sanctity, fragrant miracles reported at moments of death or exhumation.

در شرح حال قدیسان، از بوی تقدس و معجزات معطری که در لحظات مرگ یا نبش قبر گزارش شده‌اند، یاد شده است.

💡 The odor of sanctity and the form of sound words are no nearer the living spirit than are those petrifactions which present an outline of men, but never again pulsate with life.

بوی تقدس و شکل کلمات صحیح، به روح زنده نزدیک‌تر از آن تحجرهایی نیستند که طرحی از انسان‌ها را ارائه می‌دهند، اما دیگر هرگز نبض زندگی در آنها نمی‌تپد.

💡 Whatever the motive, however, the effort was fruitless, for Fray Vicente was already dead in the odor of sanctity at the date of the bull.

با این حال، انگیزه هرچه که بود، این تلاش بی‌نتیجه بود، زیرا فری ویسنته در زمان صدور حکم، از بوی تقدس بی‌بهره بود.

💡 He died in the odor of sanctity, was buried in the cathedral, and immediately he began to work miracles.

او در میان بوی تقدس درگذشت، در کلیسای جامع به خاک سپرده شد و بلافاصله شروع به انجام معجزات کرد.

💡 Skeptics interpret the odor of sanctity as metaphor or natural balsams; believers simply light candles.

شکاکان بوی تقدس را به استعاره یا مرهم‌های طبیعی تعبیر می‌کنند؛ مؤمنان صرفاً شمع روشن می‌کنند.