nuclear bomb

💡 Filmmakers avoided romanticizing a nuclear bomb, focusing instead on scientists’ doubts, civilian fears, and the politics that frame irreversible choices.

فیلمسازان از رمانتیک جلوه دادن بمب هسته‌ای اجتناب کردند و در عوض بر تردیدهای دانشمندان، ترس‌های غیرنظامیان و سیاست‌هایی که انتخاب‌های برگشت‌ناپذیر را شکل می‌دهند، تمرکز کردند.

💡 The controversial airstrikes targeted numerous nuclear facilities within the country in the hopes of hindering the country’s development of a nuclear bomb.

این حملات هوایی بحث‌برانگیز، تأسیسات هسته‌ای متعددی را در داخل کشور هدف قرار داد، به این امید که مانع توسعه بمب هسته‌ای در این کشور شود.

💡 Courses on international security discuss a nuclear bomb conceptually, emphasizing deterrence theory, treaty frameworks, and nonproliferation rather than operational details.

دوره‌های آموزشی امنیت بین‌الملل، بمب هسته‌ای را از نظر مفهومی مورد بحث قرار می‌دهند و به جای جزئیات عملیاتی، بر نظریه بازدارندگی، چارچوب‌های معاهدات و منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای تأکید دارند.

💡 One is a left-wing advocate of multi-culturalism, the other a conservative who has, albeit jokingly, referred to the UK as "the first truly Islamist country" with a nuclear bomb.

یکی از آنها طرفدار چپ‌گرای چندفرهنگی است و دیگری محافظه‌کاری که، البته به شوخی، از بریتانیا به عنوان «اولین کشور واقعاً اسلام‌گرا» با بمب هسته‌ای یاد کرده است.

💡 At 08:15 on August 6, 1945, as a nuclear bomb was falling like a stone through the skies over Hiroshima, Lee Jung-soon was on her way to elementary school.

ساعت ۸:۱۵ روز ۶ آگوست ۱۹۴۵، در حالی که یک بمب هسته‌ای مانند سنگی از آسمان هیروشیما در حال سقوط بود، لی جونگ-سون در راه مدرسه ابتدایی بود.

💡 The museum contextualized a nuclear bomb within history, ethics, and survivor testimony, resisting spectacle in favor of sober, human-centered education.

این موزه، بمب هسته‌ای را در بستر تاریخ، اخلاق و شهادت بازماندگان قرار داد و در مقابل نمایش و نمایش‌های اغراق‌آمیز، آموزش هوشیارانه و انسان‌محور را در دستور کار خود قرار داد.