Napoleon II

💡 “You see, I have a palace,” said Mr. Ledoux, who owns not just a palace, but the palace of Napoleon II, Napoleon’s son, on the outskirts of Paris.

آقای لِدو که نه تنها صاحب یک کاخ، بلکه صاحب کاخ ناپلئون دوم، پسر ناپلئون، در حومه پاریس است، گفت: «می‌بینید، من یک کاخ دارم.»

💡 Writers treat Napoleon II as a mirror reflecting others’ ambitions, a life overshadowed by a famous surname’s gravitational pull.

نویسندگان با ناپلئون دوم مانند آینه‌ای رفتار می‌کنند که جاه‌طلبی‌های دیگران را منعکس می‌کند، زندگی‌ای که تحت الشعاع جاذبه‌ی یک نام خانوادگی مشهور قرار گرفته است.

💡 Stockings and slippers belonging to Napoleon's son, Napoleon II, who was known as the Roi de Rome, are also up for auction.

جوراب‌ها و دمپایی‌های متعلق به پسر ناپلئون، ناپلئون دوم، که به عنوان پادشاه رم شناخته می‌شد، نیز به حراج گذاشته شده‌اند.

💡 Portraits of Napoleon II feel like “what if” painted in expensive pigments.

پرتره‌های ناپلئون دوم حس نقاشی‌های «چه می‌شد اگر» با رنگدانه‌های گران‌قیمت را دارند.

💡 His son Napoleon II, also known as the King of Rome, died of tuberculosis in 1832, at the age of 21.

پسرش ناپلئون دوم، که به عنوان پادشاه روم نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۸۳۲ و در سن ۲۱ سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت.

💡 The tragic promise of Napoleon II haunts footnotes, a young heir caught between legend and reality’s limited patience.

وعده غم‌انگیز ناپلئون دوم، پاورقی‌ها را تسخیر کرده است، وارث جوانی که بین افسانه و صبر محدود واقعیت گرفتار شده است.