Moviola

💡 Some shots are reiterated in the ultra-grainy form in which they might have been viewed as rushes, or through a Moviola.

بعضی از نماها به شکل فوق‌العاده دانه‌دار که می‌توانستند به عنوان راش دیده شوند، یا از طریق یک موویولا، تکرار می‌شوند.

💡 The museum let visitors thread a Moviola, revealing how rough cuts once required literal scissors and courage.

این موزه به بازدیدکنندگان اجازه می‌داد تا یک موویولا را نخ کنند و نشان دهند که برش‌های خشن زمانی به قیچی و شجاعت واقعی نیاز داشتند.

💡 A veteran described nights with a Moviola, coffee cooling while scenes finally clicked into coherent, beating heartbeats.

یکی از کهنه‌کارها شب‌هایی را توصیف کرد که با یک موویولا می‌گذراندند، قهوه‌شان خنک می‌شد در حالی که صحنه‌ها بالاخره به ضربان‌های قلب منسجم و تپنده تبدیل می‌شدند.

💡 Great masterpieces were made in the silent era when they didn’t even have a moviola.

شاهکارهای بزرگی در دوران سینمای صامت ساخته شدند، زمانی که حتی موویولا هم وجود نداشت.

💡 On the old Moviola, editors learned rhythm by touch, feet and fingers dancing across controls as film hissed through sprockets.

در موویولای قدیمی، تدوینگران ریتم را با لمس کردن یاد می‌گرفتند، پاها و انگشتانشان روی کنترل‌ها می‌رقصیدند، در حالی که فیلم از میان چرخ‌دنده‌ها هیس می‌کرد.