Montherlant

💡 Reading Montherlant in translation, we argued about pride, cruelty, and the seductive clarity of extreme positions.

با خواندن ترجمه‌ی مانترلان، درباره‌ی غرور، ظلم و صراحت اغواگرانه‌ی مواضع افراطی بحث کردیم.

💡 Critics revisit Montherlant cautiously, balancing stylistic brilliance with unsettling obsessions.

منتقدان با احتیاط دوباره به سراغ آثار مونترلان می‌روند و بین سبک درخشان و وسواس‌های نگران‌کننده تعادل برقرار می‌کنند.

💡 The poet Edward Hirsch, in response to Montherlant’s edict, once wrote: “I don’t believe that only sorrow/and misery can be written.”

ادوارد هیرشِ شاعر، در پاسخ به فرمان مونترلان، زمانی نوشت: «من باور ندارم که فقط اندوه/و بدبختی را بتوان نوشت.»

💡 “Happiness writes white,” said Henry de Montherlant, and, for me, likewise hope, genuine grief, positive intention, happy results.

هنری دو مونترلان گفته است: «خوشبختی سفید می‌نویسد»، و برای من، امید، اندوه واقعی، نیت مثبت و نتایج شاد نیز به همین ترتیب است.

💡 A stage adaptation of Montherlant highlighted language that bruises and dazzles in equal measure.

اقتباسی صحنه‌ای از نمایش «مونترلانت» زبانی را برجسته کرد که به یک اندازه آزاردهنده و خیره‌کننده است.

💡 Along the way, Nelly turned to acting, appearing with the company of the famed actors Madeleine Renaud and Jean-Louis Barrault in Henry de Montherlant’s play “Malatesta.”

در این مسیر، نلی به بازیگری روی آورد و در نمایش «مالاتستا» اثر هنری دو مونترلان در کنار بازیگران مشهوری چون مادلین رنو و ژان-لویی بارو ظاهر شد.