Middle English

💡 The resin has a number of local names, among them luban, from the classical Arabic for milky whiteness, later adapted into Middle English as olibanum.

این رزین نام‌های محلی متعددی دارد، از جمله لوبان، که از عربی کلاسیک به معنای سفیدی شیری گرفته شده و بعدها در انگلیسی میانه به صورت olibanum وارد شده است.

💡 The Latin word comes from “mater” — “mother” — and in late Middle English it means “womb.”

کلمه لاتین از «mater» به معنای «مادر» گرفته شده است و در انگلیسی میانه متاخر به معنای «رحم» است.

💡 The etymology traces back through Middle English, to Anglo-French, and ultimately to the Latin aequus, meaning equal or fair.

ریشه‌شناسی این کلمه به انگلیسی میانه، انگلیسی-فرانسوی و در نهایت به کلمه لاتین aequus به معنای برابر یا عادلانه برمی‌گردد.

💡 Reading Middle English aloud unlocks rhythm and jokes, proving Chaucer’s pilgrims sound more like neighbors than distant museum pieces.

خواندن انگلیسی میانه با صدای بلند، ریتم و شوخی‌ها را آزاد می‌کند و ثابت می‌کند که زائران چاسر بیشتر شبیه همسایگان هستند تا قطعات دوردست موزه.

💡 Teachers ease students into Middle English through glosses, then let the music carry meaning across centuries.

معلمان از طریق توضیحات، دانش‌آموزان را با انگلیسی میانه آشنا می‌کنند، سپس اجازه می‌دهند موسیقی در طول قرن‌ها معنا را منتقل کند.

💡 Tolkien believed students should focus on Old and Middle English texts, while Lewis thought English Literature post-Geoffrey Chaucer was preferable.

تالکین معتقد بود که دانش‌آموزان باید بر متون انگلیسی باستان و میانه تمرکز کنند، در حالی که لوئیس معتقد بود ادبیات انگلیسی پس از جفری چاسر ارجحیت دارد.