mental telepathy

💡 Fiction loves mental telepathy, turning private thoughts into plot devices with delightful or disastrous consequences.

داستان عاشق تله‌پاتی ذهنی است، تبدیل افکار خصوصی به ابزارهای داستانی با پیامدهای لذت‌بخش یا فاجعه‌بار.

💡 His powers of mental telepathy are put to a unique end: to reveal that, though we can no longer safely gather inside a theater, our interconnectedness continues on a parallel plane.

قدرت تله‌پاتی ذهنی او به طرز بی‌نظیری به پایان می‌رسد: برای آشکار کردن این که اگرچه دیگر نمی‌توانیم با خیال راحت در یک تئاتر جمع شویم، اما ارتباط ما در یک سطح موازی ادامه دارد.

💡 “They’re all very upset,” said Abby, touching her temples with both hands to, once again, amplify her powers of mental telepathy.

ابی در حالی که با هر دو دست شقیقه‌هایش را لمس می‌کرد تا بار دیگر قدرت تله‌پاتی ذهنی‌اش را تقویت کند، گفت: «همه‌شان خیلی ناراحتند.»

💡 Stage acts imitate mental telepathy through cues, probability, and showmanship.

نمایش‌های صحنه‌ای از طریق سرنخ‌ها، احتمالات و هنر نمایش، تله‌پاتی ذهنی را تقلید می‌کنند.

💡 Instead of mental telepathy, it’s physical telepathy.

به جای تله‌پاتی ذهنی، تله‌پاتی فیزیکی است.

💡 Scientists approach claims of mental telepathy skeptically, testing protocols rather than anecdotes.

دانشمندان با تردید به ادعاهای تله‌پاتی ذهنی می‌نگرند و به جای داستان‌ها، پروتکل‌ها را آزمایش می‌کنند.