Luddites

💡 Museums present Luddites as complex actors, mixing desperation, pride, and practical politics.

موزه‌ها، لودیت‌ها را به عنوان بازیگران پیچیده‌ای معرفی می‌کنند که ناامیدی، غرور و سیاست‌های عملی را با هم ترکیب می‌کنند.

💡 Journalists use Luddites lazily; good reporting distinguishes skepticism from nostalgia and fear.

روزنامه‌نگاران از لودیت‌ها با تنبلی استفاده می‌کنند؛ گزارش خوب، شک و تردید را از نوستالژی و ترس متمایز می‌کند.

💡 I'm not one of these Luddites that's like, "Oh, all new technology is bad," or "Save people's jobs just for the sake of saving jobs."

من از آن دسته از لودیت‌ها نیستم که می‌گویند «وای، همه فناوری‌های جدید بد هستند» یا «شغل مردم را فقط به خاطر حفظ شغل‌ها حفظ کنید.»

💡 Observers, reporters, and even the Hollywood workers themselves began to refer to the strikers as Luddites.

ناظران، خبرنگاران و حتی خود دست‌اندرکاران هالیوود، شروع به نامیدن اعتصاب‌کنندگان به عنوان لودیت‌ها کردند.

💡 Modern Luddites organize around privacy and labor equity, not torches, building coalitions that negotiate with algorithms instead of looms.

لودیت‌های مدرن حول محور حریم خصوصی و برابری نیروی کار سازماندهی می‌شوند، نه مشعل‌ها، و ائتلاف‌هایی می‌سازند که به جای دستگاه‌های بافندگی با الگوریتم‌ها مذاکره می‌کنند.

💡 The Luddites did not hate technology—but they did fight the way it was used to exploit humans.

لودیت‌ها از فناوری متنفر نبودند—اما با نحوه‌ی استفاده از آن برای استثمار انسان‌ها مبارزه می‌کردند.