local yokel

💡 John Barnes, a 60-year-old Air Force retiree living in Albuquerque, said he liked that Trump was “hiring outsiders and not local yokel knuckleheads.”

جان بارنز، بازنشسته ۶۰ ساله نیروی هوایی ساکن آلبوکرکی، گفت از اینکه ترامپ «افراد خارجی را استخدام می‌کند و نه افراد بی‌عرضه محلی» خوشش می‌آید.

💡 In it, Mr. Stanley, as a city slicker lost in the country, questions and gets smart answers from Carter, portraying a wisecracking local yokel:

در آن، آقای استنلی، به عنوان یک شهرنشینِ سرگردان در روستا، از کارتر سوال می‌پرسد و پاسخ‌های هوشمندانه‌ای دریافت می‌کند و نقش یک روستاییِ شوخ‌طبع را بازی می‌کند:

💡 Dismissing someone as a local yokel usually says more about the speaker’s insecurity than the supposed target’s intelligence or courage.

رد کردن کسی به عنوان یک دهاتی محلی معمولاً بیشتر نشان دهنده‌ی ناامنی گوینده است تا هوش یا شجاعت هدف مورد نظر.

💡 A reporter avoided calling anyone a local yokel, choosing to portray rural organizers as sophisticated strategists juggling budgets, weather, and stubborn machinery.

یک خبرنگار از اینکه کسی را دهاتی محلی خطاب کند، خودداری کرد و ترجیح داد سازمان‌دهندگان روستایی را به عنوان استراتژیست‌های خبره‌ای که با بودجه، آب و هوا و ماشین‌آلات لجباز دست و پنجه نرم می‌کنند، به تصویر بکشد.

💡 The phrase local yokel can sting; better to ask questions and listen, because expertise often hides in quiet mechanics, gardeners, and bus drivers who actually know how things work.

عبارت «دهاتی محلی» می‌تواند تلخ باشد؛ بهتر است سوال بپرسید و گوش دهید، زیرا تخصص اغلب در مکانیک‌های ساکت، باغبان‌ها و رانندگان اتوبوسی که واقعاً می‌دانند همه چیز چگونه کار می‌کند، پنهان است.