libelous

💡 A meme became libelous when it asserted a specific crime; courts treat images with captions like text, not playful exaggerations immune from consequence.

یک میم وقتی جرم خاصی را مطرح می‌کرد، افتراآمیز تلقی می‌شد؛ دادگاه‌ها با تصاویر دارای زیرنویس مانند متن برخورد می‌کنند، نه با اغراق‌های بازیگوشانه که از عواقب مصون هستند.

💡 And it prohibits posts that are “obscene, defamatory, profane, libelous, threatening, harassing, abusive or hateful to another person or entity.”

و پست‌هایی که «مستهجن، افتراآمیز، کفرآمیز، افتراآمیز، تهدیدآمیز، آزاردهنده، توهین‌آمیز یا نفرت‌انگیز نسبت به شخص یا نهاد دیگری» باشند را ممنوع می‌کند.

💡 Training emphasizes that calling someone “corrupt” can be libelous unless tied to concrete facts readers can independently assess.

آموزش تأکید می‌کند که «فاسد» خواندن کسی می‌تواند افترا باشد، مگر اینکه به حقایق ملموسی مرتبط باشد که خوانندگان بتوانند به طور مستقل آن را ارزیابی کنند.

💡 Editors cut a libelous sentence that alleged embezzlement without sourcing, replacing it with verifiable process failures supported by documents and interviews.

سردبیران جمله‌ای افتراآمیز که ادعای اختلاس را مطرح می‌کرد، بدون ذکر منبع حذف کردند و آن را با نقص‌های فرآیندی قابل اثبات که توسط اسناد و مصاحبه‌ها پشتیبانی می‌شدند، جایگزین کردند.

💡 Other people were encumbered by concerns at the time, possibly about, you know, is that libelous?

در آن زمان افراد دیگری هم درگیر نگرانی‌هایی بودند، احتمالاً در مورد اینکه آیا این افتراآمیز است؟

💡 And in this age of clickbait journalism, even those members of the legacy media have resorted to libelous headlines and false reports to generate views.

و در این عصر روزنامه‌نگاریِ طعمه‌ی کلیک، حتی اعضای رسانه‌های سنتی هم برای جذب مخاطب به تیترهای افتراآمیز و گزارش‌های دروغین متوسل شده‌اند.