Lasdun

💡 From there, she taught herself about Denys Lasdun, the Brutalist English architect who in the 1960s designed the iconic, tiered postwar structures that surrounded their apartment.

از آنجا، او خودش را با دنیس لاسدون، معمار بروتالیست انگلیسی که در دهه ۱۹۶۰ سازه‌های نمادین و پلکانی پس از جنگ را که آپارتمان آنها را احاطه کرده بود، طراحی کرد، آشنا کرد.

💡 A lecture on Lasdun paired photographs with maintenance budgets, proving durability is a moral choice, not just an aesthetic.

یک سخنرانی در مورد لاسدون، عکس‌ها را با بودجه‌های نگهداری جفت کرد و ثابت کرد که دوام یک انتخاب اخلاقی است، نه فقط یک امر زیبایی‌شناختی.

💡 Two salty old Irish drug smugglers reminisce via “scabrously witty dialogue,” in our reviewer James Lasdun’s words, while waiting for one man’s long-vanished daughter.

دو قاچاقچی مواد مخدر ایرلندی پیر و با نمک، به قول منتقد ما، جیمز لاسدون، از طریق «دیالوگ‌های شوخ‌طبعانه و زننده» خاطراتشان را مرور می‌کنند، در حالی که منتظر دختر گمشده‌ی یکی از آنها هستند.

💡 Critics of Lasdun argue mass oppresses; admirers reply that clarity, proportion, and brave materials invite honest cities.

منتقدان لاسدون معتقدند که توده مردم سرکوب می‌کنند؛ ستایشگران پاسخ می‌دهند که وضوح، تناسب و مصالح جسورانه، شهرهای صادق را به خود جذب می‌کنند.