Krutch

💡 Critics credit Krutch with bridging science and humanism without scolding either.

منتقدان، کراچ را به خاطر پیوند دادن علم و انسان‌گرایی، بدون سرزنش هیچ‌کدام، تحسین می‌کنند.

💡 In his 1960 review of Robert L. Heilbroner’s “The Future as History,” Joseph Wood Krutch considered similar themes and wondered about the future’s inevitability.

جوزف وود کراچ در نقد خود بر کتاب «آینده به مثابه تاریخ» اثر رابرت ال. هیلبرونر در سال ۱۹۶۰، مضامین مشابهی را در نظر گرفت و درباره اجتناب‌ناپذیری آینده اندیشید.

💡 Joseph Wood Krutch wrote nature essays that invite readers to slow to the tempo of lizards and afternoon shade.

جوزف وود کراچ مقاله‌هایی در مورد طبیعت نوشت که خوانندگان را دعوت می‌کند تا با ریتم مارمولک‌ها و سایه‌ی بعدازظهر آرام بگیرند.

💡 Though much younger than other college-bound peers, he enrolled at Columbia immediately; among his teachers were the scholars Eric Bentley, Mark Van Doren, Joseph Wood Krutch and Lionel Trilling.

اگرچه بسیار جوان‌تر از دیگر همسالانش بود که عازم دانشگاه بودند، اما بلافاصله در دانشگاه کلمبیا ثبت نام کرد؛ از جمله اساتید او می‌توان به اریک بنتلی، مارک ون دورن، جوزف وود کراچ و لیونل تریلینگ اشاره کرد.

💡 A book club reread Krutch, finding solace in sentences patient enough to outlast notifications.

یک باشگاه کتاب، کتاب کراچ را دوباره خواند و آرامش را در جملاتی یافت که آنقدر صبور بودند که از اعلان‌ها هم بیشتر دوام بیاورند.

💡 I soon moved on, via Skillet, Breaking Benjamin and Thousand Foot Krutch to pop-punk bands like blink-182 and Green Day, later venturing into grunge like Nirvana and hard rock like Guns n' Roses.

خیلی زود از طریق Skillet، Breaking Benjamin و Thousand Foot Krutch به گروه‌های پاپ-پانک مانند blink-182 و Green Day پیوستم و بعداً به سبک گرانج مانند Nirvana و هارد راک مانند Guns n' Roses روی آوردم.