know all the answers

💡 Bosses accepted that they didn’t know all the answers and communicated that to their teams.

روسا پذیرفتند که همه پاسخ‌ها را نمی‌دانند و این را به تیم‌هایشان اطلاع دادند.

💡 If math were about the Red Sox, Jax would know all the answers.

اگر ریاضی در مورد تیم رد ساکس بود، جکس جواب همه سوالات را می‌دانست.

💡 Teachers don’t know all the answers, but they model how to find them without panic.

معلمان همه پاسخ‌ها را نمی‌دانند، اما نحوه یافتن آنها را بدون وحشت الگوسازی می‌کنند.

💡 “And although it’s not easy being bad, this next game is. Easy, not bad. Then again, I already know all the answers, which makes any quiz easier, wouldn’t you agree?”

«و اگرچه بد بودن آسان نیست، اما این بازی بعدی آسان است. آسان است، بد نیست. از طرف دیگر، من از قبل همه جواب‌ها را می‌دانم، که هر مسابقه‌ای را آسان‌تر می‌کند، موافق نیستی؟»

💡 Leaders who pretend to know all the answers lose credibility; better to invite experiments and give credit generously.

رهبرانی که وانمود می‌کنند همه پاسخ‌ها را می‌دانند، اعتبار خود را از دست می‌دهند؛ بهتر است از آزمایش‌ها دعوت کنند و سخاوتمندانه به دیگران اعتبار بدهند.

💡 No one can know all the answers in healthcare; teams thrive when curiosity outranks ego.

هیچ‌کس نمی‌تواند در حوزه مراقبت‌های بهداشتی همه پاسخ‌ها را بداند؛ تیم‌ها زمانی شکوفا می‌شوند که کنجکاوی بر خودخواهی غلبه کند.