knocking copy

💡 A classic example of this kind of "knocking copy" in advertising is seen in Apple's "I'm a Mac/I'm a PC" TV commercials, starring comedians David Mitchell and Robert Webb in the UK version.

یک نمونه کلاسیک از این نوع «کپی‌های کوبنده» در تبلیغات، در تبلیغات تلویزیونی «من یک مک هستم/من یک کامپیوتر شخصی هستم» اپل دیده می‌شود که در نسخه بریتانیایی آن، کمدین‌هایی مانند دیوید میچل و رابرت وب بازی می‌کنند.

💡 Competitors released knocking copy before our launch, but we stuck to demos and let users decide whose claims matched reality.

رقبا قبل از عرضه ما، نسخه‌های تبلیغاتی قدرتمندی منتشر کردند، اما ما به نسخه‌های نمایشی پایبند ماندیم و به کاربران اجازه دادیم تا تصمیم بگیرند ادعاهای چه کسی با واقعیت مطابقت دارد.

💡 This is only a general rule, not a hard and fast law: but we might take the way that Microsoft is resorting to said knocking copy here as a sign that they are worried about Chrome OS.

این فقط یک قاعده کلی است، نه یک قانون سفت و سخت: اما می‌توانیم روشی را که مایکروسافت در اینجا به آن کپی‌برداریِ بی‌مقدمه متوسل شده، به عنوان نشانه‌ای از نگرانی آنها در مورد سیستم عامل کروم در نظر بگیریم.

💡 The ad agency pitched playful comparisons instead of knocking copy, keeping tone confident rather than petty.

آژانس تبلیغاتی به جای اینکه متن تبلیغاتی را با لحنی قاطع و نه متکبرانه ارائه دهد، مقایسه‌های شوخ‌طبعانه‌ای ارائه داد.

💡 These exchanges, Beam writes, “were achingly serious and gloriously silly, catnip for editors who liked sprightly ‘knocking copy,’ as the British call disputatious texts.”

بیم می‌نویسد، این تبادل نظرها «به طرز دردناکی جدی و به طرز باشکوهی احمقانه بودند، و برای ویراستارانی که «نسخه‌های کوبنده» سرزنده را دوست داشتند، همانطور که بریتانیایی‌ها به متون بحث‌برانگیز می‌گویند، مایه تفریح بودند.»

💡 This is what is known as “knocking copy” in the advertising trade and it’s something that is normally avoided.

این چیزی است که در صنعت تبلیغات به عنوان «متن کوبنده» شناخته می‌شود و چیزی است که معمولاً از آن اجتناب می‌شود.