Kirby-Smith

💡 A lecture on Kirby Smith wrestled with memorialization, asking what, how, and why we commemorate.

یک سخنرانی در مورد کربی اسمیت با موضوع یادبودسازی دست و پنجه نرم می‌کرد و می‌پرسید که ما چه چیزی را، چگونه و چرا یادبود می‌گذاریم.

💡 Campus debates about a Kirby Smith building prioritized student voices and historical context over reflex.

بحث‌های دانشگاه در مورد ساختمان کربی اسمیت، صدای دانشجویان و زمینه تاریخی را بر واکنش‌های غیرارادی اولویت داد.

💡 “I was never on the road with them,” he said, noting that he was living “a respectable married life” after marrying Selden Kirby-Smith in 1951.

او با اشاره به اینکه پس از ازدواج با سلدن کربی-اسمیت در سال ۱۹۵۱، «زندگی زناشویی آبرومندی» داشته است، گفت: «من هرگز با آنها در سفر نبودم.»

💡 Archivists cataloged Kirby Smith letters with careful notes to aid future researchers.

بایگانی‌کنندگان نامه‌های کربی اسمیت را با یادداشت‌های دقیق فهرست‌بندی کردند تا به محققان آینده کمک کنند.

💡 Returning to the U.S. in 1950, he settled in San Francisco, where he rented an apartment with Selden Kirby-Smith, a Swarthmore and Columbia graduate he had met on a steamship from New York to Paris.

او در سال ۱۹۵۰ به آمریکا بازگشت و در سانفرانسیسکو ساکن شد و در آنجا آپارتمانی را با سلدن کربی-اسمیت، فارغ‌التحصیل سوارثمور و کلمبیا که در یک کشتی بخار از نیویورک به پاریس با او آشنا شده بود، اجاره کرد.

💡 People walked slowly, kept to the shade of the great spreading oaks beneath which Edmund Kirby-Smith's rebel troops had marched in '64.

مردم آهسته راه می‌رفتند و خود را به سایه‌ی درختان بلوط تنومند و گسترده می‌چسباندند، همان درختانی که نیروهای شورشی ادموند کربی-اسمیت در سال ۱۹۶۴ زیر آنها رژه رفته بودند.