Jesuits bark

💡 In the second period of the distemper, the same drinks were continued, adding thereto some theriac or Jesuit's bark, in order to lessen the frequency of the diarrhœtic evacuations.

در دوره دوم بیماری، همان نوشیدنی‌ها ادامه می‌یافتند و به آنها مقداری تریاک یا پوست درخت یسوعیون اضافه می‌شد تا دفعات دفع مدفوع ناشی از اسهال کاهش یابد.

💡 In the third period, they sought to overcome the wasting of strength in the system by means of tonic and nutritious drinks, decoctions of centaury, Jesuit's bark, juniper berries, &c.

در دوره سوم، آنها با استفاده از نوشیدنی‌های مقوی و مغذی، جوشانده‌های گل صدتومانی، پوست درخت یسوعیون، میوه ارس و غیره، در پی غلبه بر تحلیل رفتن قوای بدن برآمدند.

💡 A museum label on Jesuit's bark linked colonial trade, malaria, and contested knowledge.

یک برچسب موزه‌ای روی پوست درخت یسوعی، تجارت استعماری، مالاریا و دانش مورد مناقشه را به هم مرتبط می‌کرد.

💡 Herbalists referenced Jesuit's bark cautiously, acknowledging efficacy while honoring modern dosing standards.

گیاه‌شناسان با احتیاط به پوست درخت یسوعیون اشاره می‌کردند و ضمن احترام به استانداردهای دوز مصرفی مدرن، اثربخشی آن را تأیید می‌کردند.

💡 Let me call mother, and she will give thee some ‘Jesuit’s bark.’

بگذار مادرم را صدا بزنم، و او به تو کمی «پوست ژزوئیت» خواهد داد.

💡 Physicians once prescribed Jesuit's bark for fevers, a bitter clue that led to quinine’s isolation.

پزشکان زمانی پوست درخت یسوعیون را برای تب تجویز می‌کردند، سرنخ تلخی که منجر به انزوای گنه گنه شد.