دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] جزایری، طاهر بن صالح، از دانشمندان و ادیبان سوری قرن سیزدهم و چهاردهم. است.
پدرش، شیخ صالح، که در روزگار خود بلندآوازه بود، در ۱۲۶۳ از الجزایر به دمشق مهاجرت کرد و متولی امر قضا شد. جزایری در ۱۲۶۸ در دمشق به دنیا آمد.
فعالیت علمی
در نوجوانی در مدرسه الجَقماقیه دانش آموخت و نزد شیخ عبدالرحمان بوشناقی زبانهای عربی، ترکی، فارسی و مبادی علوم قدیمه را آموخت.آنگاه به یکی از بزرگ ترین دانشمندان روزگار خود، شیخ عبدالغنی میدانی (۱۲۲۲ـ ۱۲۹۸)، پیوست و تا پایانِ عمرِ استاد، با او به سر برد.جزایری مانند استاد خود، میدانی، کم سخن، ژرف اندیش و خردگرا بود و با این ویژگیها مانند حکیمان الاهی روزگاران پیشین و نیز متفکران معاصر به نظر می آمد. جزایری در آغاز کار خود در مدرسه ابتدایی ظاهریه به تدریس پرداخت، سپس به عضویت جمعیت خیریه دمشق در آمد که به همت دانشمندان و بزرگان آن شهر برای پرداختن به کارهای علمی تأسیس شده بود.در ۱۲۹۵ بازرس کل مدارس ابتدایی گردید و در این هنگام تواناییهای فکری او در تأسیس مدارس، برنامه ریزیهای آموزشی و تألیف کتابهای درسی مناسب آشکار گشت.
تاسیس کتابخانه
وی در ۱۲۹۶، به کمک برخی از دوستانش، در مدرسه ظاهریه دمشق کتابخانه ای به نام «دارالکتب الظاهریة» تأسیس کرد که تا امروز برجاست و از کتابخانه های پر بار کشورهای عربی است.کتابخانه در محوطه مرقد الملک الظاهر بَیبَرسِ اول بنا شده است.نسخه های خطی، که در ده مدرسه پراکنده بود، در این کتابخانه گرد آمد.جزایری در تأسیس این کتابخانه با مخالفت کسانی که داراییهای موقوفات را در اختیار داشتند روبه رو و حتی به مرگ تهدید شد؛ اما، به راه خود ادامه داد تا به نتیجه رسید.کتابخانه ای نیز مانند کتابخانه ظاهریه در بیت المقدّس بنیان نهاد و آن را به نام شیخ راغب خالدی، «المکتبة الخالدیة» نامید.خاندان خالدی نیز کتابخانه های شخصی خویش را به آن هدیه کردند.
علمیت
...
