Jell-O

💡 Yes, my audience giggled dutifully at the jiggling Jell-O salads and drooled over the groovy conversation pits in the Richards’ living room, the only super lair I’d ever live in.

بله، مخاطبان من با وظیفه‌شناسی به سالادهای ژله‌ایِ در حال تکان خوردن می‌خندیدند و از گپ و گفت‌های پرشور و هیجان در اتاق نشیمن ریچاردز، تنها اَبَرلانه‌ای که تا به حال در آن زندگی کرده‌ام، آب از دهانشان راه می‌افتاد.

💡 I write down like a word, like it’ll say “Jell-O” and then that’s my mental cue to remember that entire bit.

من مثل یک کلمه می‌نویسم، انگار که بگوید «ژله» و بعد این سرنخ ذهنی من است که کل آن بخش را به خاطر بسپارم.

💡 Yeh categorizes sweet salads with affection and a wink: cookie salads, Jell-O salads, candy bar salads, fluffs.

یه با محبت و چشمکی، سالادهای شیرین را دسته‌بندی می‌کند: سالادهای کلوچه‌ای، سالادهای ژله‌ای، سالادهای آب‌نباتی، سالادهای پفکی.

💡 At the potluck, someone shaped Jell O into a wobbly castle, and adults rediscovered delight without needing permission.

در مهمانی شام، کسی ژله O را به شکل یک قلعه لرزان درآورد و بزرگسالان بدون نیاز به اجازه، دوباره لذت را کشف کردند.

💡 The cafeteria swapped gelatin brands, but kids still called it Jell O, proof that trademarks sometimes become cultural shortcuts nobody bothers to correct.

کافه تریا برندهای ژلاتین را عوض کرد، اما بچه‌ها هنوز آن را Jell O صدا می‌زدند، که نشان می‌دهد علائم تجاری گاهی اوقات به میانبرهای فرهنگی تبدیل می‌شوند که هیچ کس زحمت اصلاح آنها را به خود نمی‌دهد.

💡 Grandma set red Jell O with sliced bananas for every birthday, a retro sweetness that tasted like uncomplicated joy and fluorescent church basements.

مادربزرگ برای هر تولد، ژله قرمز با موزهای حلقه شده می‌گذاشت، شیرینی قدیمی که طعم شادی ساده و زیرزمین‌های فلورسنت کلیسا را می‌داد.