jazz-rock

💡 Backed by a five-piece band, he danced in and out of funk, jazz-rock fusion and a kind of futuristic gospel.

او با حمایت یک گروه پنج نفره، در سبک‌های فانک، جاز-راک فیوژن و نوعی موسیقی گاسپل آینده‌نگرانه می‌رقصید.

💡 He programmed a radio hour of jazz rock, introducing listeners to overlooked sessions where drummers stretched grooves like molten wire.

او یک ساعت برنامه رادیویی برای جاز راک ترتیب داد و شنوندگان را با جلسات نادیده گرفته شده‌ای آشنا کرد که در آنها نوازندگان طبل مانند سیم مذاب شیارها را می‌کشیدند.

💡 The record store kept a small jazz rock section, where horn-driven experiments sat beside ambitious guitar suites from bands that delighted and confused critics.

این فروشگاه موسیقی، یک بخش کوچک جاز راک داشت، جایی که آزمایش‌های مبتنی بر هورن در کنار سوئیت‌های گیتار جاه‌طلبانه از گروه‌هایی قرار می‌گرفت که منتقدان را هم خوشحال و هم گیج می‌کردند.

💡 A documentary argued jazz rock thrived when improvisers trusted song forms, balancing freedom with hooks audiences could hum on the way home.

یک مستند استدلال کرد که جاز راک زمانی رونق گرفت که بداهه‌نوازان به فرم‌های آهنگ اعتماد کردند و آزادی را با قلاب‌هایی که مخاطبان می‌توانستند در راه خانه زمزمه کنند، متعادل کردند.

💡 Chicago had long since made its name as a swinging jazz-rock outfit when Foster came onboard for a creative and commercial reboot led by him and the band’s singer, Peter Cetera.

شیکاگو مدت‌ها بود که به عنوان یک گروه جاز-راک پرشور، نام خود را مطرح کرده بود تا اینکه فاستر برای یک بازسازی خلاقانه و تجاری به رهبری او و خواننده گروه، پیتر سترا، به این گروه پیوست.