Iztaccihuatl

💡 From Puebla, dawn paints Iztaccihuatl rose and gold, a quiet ceremony reminding commuters that geology keeps older calendars than traffic ever will.

از پوئبلا، سپیده دم، رنگ رز و طلایی ایزتاچیهواتل را به تصویر می‌کشد، مراسمی آرام که به مسافران یادآوری می‌کند که زمین‌شناسی تقویم‌های قدیمی‌تری را نسبت به ترافیک نگه می‌دارد.

💡 According to one popular myth, they were formed after ill-fated lovers — the warrior Popocatepetl and the princess Iztaccihuatl — died tragic deaths and were turned into stone.

طبق یک افسانه رایج، آنها پس از مرگ غم‌انگیز عاشقان نگون‌بخت - جنگجوی پوپوکاتپتل و شاهزاده خانم ایزتاچیهواتل - و تبدیل آنها به سنگ، شکل گرفتند.

💡 Hikers on Iztaccihuatl measure ambition against altitude, learning generosity toward lungs before chasing summit selfies that never capture how the horizon actually felt.

کوهنوردان در قله ایزتاچیهواتل، جاه‌طلبی را با ارتفاع می‌سنجند و پیش از آنکه به دنبال سلفی‌های قله باشند، سخاوتمندی در قبال ریه‌ها را می‌آموزند؛ سلفی‌هایی که هرگز حس واقعی افق را به تصویر نمی‌کشند.

💡 Clouds braided themselves around Iztaccihuatl, the sleeping-woman volcano whose snowfields hold myths as securely as crevasses hold yesterday’s wind.

ابرها خود را به دور ایزتاچیهواتل، آتشفشان خفته، تنیده بودند؛ آتشفشانی که برف‌زارهایش اسطوره‌ها را به همان اندازه محکم در خود نگه می‌دارند که شکاف‌های یخی، باد دیروز را در خود نگه می‌دارند.

💡 On Cortes Pass, a small highway that crosses a saddle between Popocatepetl and the inactive Iztaccihuatl volcano, a couple dozen civil defense vehicles and soldiers blocked the way Tuesday.

در گذرگاه کورتس، بزرگراه کوچکی که از میان کوه پوپوکاتپتل و آتشفشان غیرفعال ایزتاچیهواتل می‌گذرد، روز سه‌شنبه دوازده خودروی دفاع مدنی و سرباز راه را مسدود کردند.

💡 “En los tiempos viejos, there were two warring lands. One king had a daughter, Iztaccíhuatl, the white lady, who wore a long white dress and a red flower of the tulipan tree in her raven hair.”

«در زمان‌های گذشته، دو سرزمین در حال جنگ بودند. یکی از پادشاهان دختری به نام ایزتاچیهواتل، بانوی سفید، داشت که لباس سفید بلندی می‌پوشید و گلی قرمز از درخت لاله در موهای کلاغی‌اش داشت.»