intracutaneous test

💡 This is the intracutaneous test as originally suggested by Mantoux.

این آزمایش داخل جلدی است که در ابتدا توسط مانتو پیشنهاد شده بود.

💡 Nurses teach families that an intracutaneous test reads minutes later, not instantly; anxiety often arrives faster than histamine, so timers, not guesses, decide the result.

پرستاران به خانواده‌ها آموزش می‌دهند که نتیجه آزمایش داخل پوستی چند دقیقه بعد، نه فوراً، مشخص می‌شود؛ اضطراب اغلب سریع‌تر از هیستامین وارد بدن می‌شود، بنابراین تایمرها، نه حدس و گمان‌ها، نتیجه را تعیین می‌کنند.

💡 The allergist performed an intracutaneous test after a negative prick test, carefully documenting dilution steps to avoid overreaction that scares patients and muddies future care plans.

متخصص آلرژی پس از منفی شدن تست خراش، یک آزمایش داخل جلدی انجام داد و مراحل رقیق‌سازی را با دقت ثبت کرد تا از واکنش بیش از حد که بیماران را می‌ترساند و برنامه‌های مراقبتی آینده را مختل می‌کند، جلوگیری شود.

💡 With the intracutaneous test, a faint flare confirmed sensitivity; the plan became avoidance, a rescue inhaler, and laminated wallet cards summarizing action steps for panicky afternoons.

با آزمایش داخل پوستی، یک شعله ضعیف حساسیت را تأیید کرد؛ برنامه به اجتناب، یک اسپری استنشاقی نجات‌بخش و کارت‌های کیف پول چندلایه تبدیل شد که مراحل عملی را برای بعدازظهرهای وحشت‌زده خلاصه می‌کردند.