Housman

💡 Poetry, after all, as Housman contended, “is not the thing said but a way of saying it.”

گذشته از همه اینها، همانطور که هاوسمن ادعا کرد، شعر «چیزی که گفته می‌شود نیست، بلکه راهی برای گفتن آن است».

💡 Housman, who was a professor of Latin there in the early 20th century.

هاوسمن، که در اوایل قرن بیستم استاد زبان لاتین در آنجا بود.

💡 A battered anthology opened to Housman in the commuter’s lap, the poem’s marching cadence oddly suited to a train’s rhythmic sway.

هاوسمن در حالی که سوار قطار بود، گلچینی از اشعار کهنه و فرسوده را آغاز کرد که ریتم آهنگین شعر به طرز عجیبی با ریتم قطار هماهنگ بود.

💡 The seminar paired Housman with contemporary songwriters, tracing how tight meters and plain diction can carry grief more steadily than extravagant metaphors ever manage.

این سمینار، هاوسمن را در کنار ترانه‌سرایان معاصر قرار داد و نشان داد که چگونه وزن‌های فشرده و بیان ساده می‌توانند غم و اندوه را با ثبات بیشتری نسبت به استعاره‌های اغراق‌آمیز منتقل کنند.

💡 That was the time of Rudyard Kipling’s “long recessional” and A. E. Housman’s “land of lost content.”

آن زمان، دوران «رکود طولانی» رودیارد کیپلینگ و «سرزمین محتوای گمشده» ای.ای. هاوسمن بود.

💡 No one paid much attention to the final speaker, Henry himself, who went to the podium and read, inaudibly and without comment, a short poem by A. E. Housman.

هیچ‌کس توجه زیادی به سخنران آخر، خود هنری، که به پشت تریبون رفت و شعر کوتاهی از ای.ای. هاوسمن را نامفهوم و بدون هیچ توضیحی خواند، نکرد.