hisself

💡 Grammarians frown at hisself, yet literature preserves it because voice matters as much as rules.

دستور زبان‌دانان به خودش اخم می‌کنند، با این حال ادبیات آن را حفظ می‌کند زیرا صدا به اندازه قوانین اهمیت دارد.

💡 He told the story hisself, in dialect thick as syrup, and the room leaned in closer rather than correcting him.

او خودش داستان را با لهجه‌ای غلیظ تعریف کرد، و حضار به جای اینکه حرفش را اصلاح کنند، به او نزدیک‌تر شدند.

💡 “The Devil Hisself,” said Brian Tailor, who was a Scot and so had reason to feel that way.

برایان تیلور، که اسکاتلندی بود و حق داشت چنین احساسی داشته باشد، گفت: «خودِ شیطان».

💡 “Look, there he go, dawg. Runnin’ back to his room to go finger-bang hisself.”

«ببین، ببین، داداش، داره میره تو اتاقش که با انگشتش خودشو بکنه.»

💡 When George Myatt became the Phillies’ third manager in 1969, he said, “Good God hisself couldn’t handle Richie Allen.”

وقتی جورج میات در سال ۱۹۶۹ سومین سرمربی فیلادلفیا شد، گفت: «خدای من خودش هم از پس ریچی آلن برنمی‌آمد.»

💡 The character insists on hisself, and the narrator wisely lets him.

شخصیت بر خودش پافشاری می‌کند و راوی عاقلانه به او اجازه می‌دهد.