Hipparchus

💡 “The problems are very beautiful,” the astronomer wrote, of his Hipparchus study, in 1619.

این ستاره‌شناس در سال ۱۶۱۹ در مورد مطالعه‌ی هیپارخوس خود نوشت: «مسائل بسیار زیبا هستند».

💡 A planetarium show credited Hipparchus with trig tables’ early roots, then dazzled the audience with modern sky surveys.

یک نمایش آسمان‌نما ریشه‌های اولیه جداول مثلثاتی را به هیپارخوس نسبت داد، سپس تماشاگران را با نقشه‌برداری‌های مدرن از آسمان خیره کرد.

💡 Students praised Hipparchus for inventing star catalogs that turned night into numbers.

دانش‌آموزان، هیپارخوس را به خاطر اختراع کاتالوگ‌های ستاره‌ای که شب را به اعداد تبدیل می‌کرد، ستودند.

💡 Hipparchus calculated precession centuries before telescopes, a reminder that careful eyes and stubborn math can outrun tools.

هیپارخوس قرن‌ها قبل از تلسکوپ‌ها، حرکت تقدیمی را محاسبه کرد، یادآوری اینکه چشمان دقیق و ریاضیات سرسخت می‌توانند از ابزارها پیشی بگیرند.

💡 The figures, from left to right, are the astronomers Hipparchus, Copernicus, an anonymous ancient observer, Brahe and Ptolemy, each surrounded by symbols of his work.

این چهره‌ها، از چپ به راست، ستاره‌شناسان هیپارخوس، کوپرنیک، یک رصدگر باستانی ناشناس، براهه و بطلمیوس هستند که هر کدام با نمادهایی از کارهای خود احاطه شده‌اند.

💡 Astronomers measure brightness by using a system called apparent magnitudes, credited to the ancient Greek polymath Hipparchus, in which larger numbers correspond to fainter objects.

ستاره‌شناسان روشنایی را با استفاده از سیستمی به نام قدر ظاهری اندازه‌گیری می‌کنند که به دانشمند یونانی باستان، هیپارخوس، نسبت داده می‌شود و در آن اعداد بزرگتر مربوط به اجرام کم‌نورتر هستند.