gowl

💡 As Bogart, Roger Casey captures the actor’s tics but not his undercurrents; Catherine Gowl’s Bergman, racked by the filmmakers’ indecision over the movie’s ending, invites greater sympathy.

راجر کیسی در نقش بوگارت، تیک‌های عصبی بازیگر را به تصویر می‌کشد اما نه احساسات پنهان او را؛ کاترین گول در نقش برگمن، که از بلاتکلیفی فیلمسازان در مورد پایان فیلم به ستوه آمده، همدردی بیشتری را برمی‌انگیزد.

💡 A single “gowl” came from his throat, as he was flung back off the sharp horns of the antelope.

همین که از شاخ‌های تیز بز کوهی به عقب پرتاب شد، صدای «غول» از گلویش بیرون آمد.

💡 He took a breath before opening his gowl, choosing diplomacy over the satisfying snap of a snarky retort.

قبل از اینکه ردایش را باز کند، نفسی کشید و دیپلماسی را به جواب نیشدار و رضایت‌بخش ترجیح داد.

💡 Grandma warned, “Mind your gowl,” which somehow felt kinder than any modern phrase for watching one’s mouth.

مادربزرگ هشدار داد: «مواظب عبای خودت باش»، که به نوعی مهربانانه‌تر از هر عبارت امروزی برای مراقبت از دهان به نظر می‌رسید.

💡 Then, uttering one deep, cavernous “gowl” it came straight for them.

سپس، با صدایی شبیه به "جام" عمیق و غارمانند، مستقیماً به سمت آنها آمد.

💡 After the dentist, my gowl felt numb, so lunch became interpretive soup and exaggerated gestures.

بعد از دندانپزشکی، لباس زیرم بی‌حس شد، بنابراین ناهار تبدیل به سوپی شد که فقط می‌توانستم با حرکات اغراق‌آمیز آن را توصیف کنم.