Glass Menagerie, The

💡 High-school actors tackling Glass Menagerie, The discover subtext early, growing braver about pauses, glances, and the weight silences carry.

بازیگران دبیرستانی که در «باغ‌وحش شیشه‌ای» بازی می‌کنند، خیلی زود به مفهوم ضمنی پی می‌برند و در مورد مکث‌ها، نگاه‌ها و وزنی که سکوت‌ها دارند، شجاع‌تر می‌شوند.

💡 In December, he was sued by the University of the South, which owns the rights to the plays of Tennessee Williams, over a recent revival of “The Glass Menagerie”; the lawsuit was settled last month.

در ماه دسامبر، دانشگاه ساوت، که حقوق نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز را در اختیار دارد، به دلیل احیای اخیر «باغ‌وحش شیشه‌ای» از او شکایت کرد؛ این شکایت ماه گذشته حل و فصل شد.

💡 Because at first, when I told a friend that they wanted me to play Tom in “Glass Menagerie,” the response was “Who’s playing Laura, Estelle Parsons?”

چون اولش، وقتی به یکی از دوستانم گفتم که می‌خواهند نقش تام را در «باغ‌وحش شیشه‌ای» بازی کنم، جوابش این بود: «استل پارسونز، نقش لورا را کی بازی می‌کنه؟»

💡 Watching Glass Menagerie, The, we felt memory crystallize into fragile figurines, while dialogue tiptoed between duty, escape, and the complicated tenderness families ration imperfectly.

با تماشای «باغ‌وحش شیشه‌ای»، احساس کردیم که خاطرات به شکل مجسمه‌های شکننده‌ای متبلور می‌شوند، در حالی که دیالوگ‌ها بین وظیفه، فرار و محبت پیچیده‌ی خانواده‌ها به طور ناقص در جریان بودند.

💡 “For a journalist unwilling to interview Tennessee Williams, who wrote the latest hit show, ‘The Glass Menagerie,’ the only alternative is giving up his press card.”

«برای روزنامه‌نگاری که حاضر نیست با تنسی ویلیامز، نویسنده‌ی آخرین سریال پرطرفدار «باغ‌وحش شیشه‌ای»، مصاحبه کند، تنها راه چاره، دادن کارت خبرنگاری‌اش است.»

💡 Directors stage Glass Menagerie, The with careful lighting, because reflections and shadows matter almost as much as words in that delicate apartment.

کارگردانان «باغ‌وحش شیشه‌ای» را با نورپردازی دقیق به صحنه می‌برند، زیرا انعکاس‌ها و سایه‌ها تقریباً به اندازه کلمات در آن آپارتمان ظریف اهمیت دارند.