giant star

💡 The other type of star that goes supernova is a giant star with a mass at least eight times greater than the sun.

نوع دیگری از ستاره که به ابرنواختر تبدیل می‌شود، ستاره غول‌پیکری است که جرم آن حداقل هشت برابر خورشید است.

💡 Pulsars—spinning neutron stars left when giant stars blow up in supernova explosions—are well-known astronomical radio beacons.

تپ‌اخترها - ستاره‌های نوترونی چرخانی که هنگام انفجار ستاره‌های غول‌پیکر در انفجارهای ابرنواختری به جا می‌مانند - چراغ‌های رادیویی نجومی شناخته‌شده‌ای هستند.

💡 A giant star swells as hydrogen in its core dwindles, outer layers cooling into ruddy brilliance while fusion shells creep outward.

یک ستاره غول‌پیکر با کاهش هیدروژن در هسته‌اش متورم می‌شود، لایه‌های بیرونی آن سرد شده و به رنگ سرخ درخشان در می‌آیند، در حالی که پوسته‌های همجوشی به سمت بیرون می‌خزند.

💡 In the desert lands of the first century, a young boy catches the sight of a giant star.

در سرزمین‌های بیابانی قرن اول، پسری جوان ستاره‌ای غول‌پیکر را می‌بیند.

💡 A dying giant star sheds mass gently, seeding nebulae that future generations of suns will recycle into planets and poems.

یک ستاره غول‌پیکر در حال مرگ، به آرامی جرم خود را از دست می‌دهد و سحابی‌هایی را به وجود می‌آورد که نسل‌های آینده خورشیدها آنها را به سیارات و اشعار تبدیل خواهند کرد.

💡 It’s located about 1,000 light years from Earth and it’s visible thanks to the ionization of gases by the blue giant star Persei.

این سحابی در فاصله حدود ۱۰۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد و به لطف یونیزه شدن گازها توسط ستاره غول آبی برساووش قابل مشاهده است.