Geulincx

💡 A footnote on Geulincx prompted debate about ethics: if we control intentions, not outcomes, what counts as responsible action?

یک پاورقی در مورد Geulincx بحثی را در مورد اخلاق برانگیخت: اگر ما نیات را کنترل کنیم، نه نتایج را، چه چیزی به عنوان عمل مسئولانه محسوب می‌شود؟

💡 Whereas Descartes made the union between them a violent collocation, Geulincx practically called it a miracle.

در حالی که دکارت اتحاد بین آنها را به یک ترکیب خشن تبدیل کرد، خولینکس عملاً آن را یک معجزه نامید.

💡 Geulincx’s idea of life is “a resigned optimism.”

ایده‌ی گولینکس از زندگی «خوش‌بینیِ تسلیم‌شده» است.

💡 Translators wrestling with Geulincx balance scholastic Latin precision against readability, ensuring subtle metaphysics survives contemporary prose without distortion.

مترجمانی که با گولینکس دست و پنجه نرم می‌کنند، دقت آکادمیک لاتین را در برابر خوانایی متعادل می‌کنند و تضمین می‌کنند که متافیزیک ظریف، نثر معاصر را بدون تحریف حفظ کند.

💡 In seminars, we revisited Geulincx, whose occasionalism insists humans lack causal power, a humbling stance that challenges modern agency-obsessed narratives.

در سمینارها، ما دوباره به گولینکس پرداختیم، کسی که رویکرد موقعیت‌گرایانه‌اش اصرار دارد که انسان‌ها فاقد قدرت علّی هستند، موضعی فروتنانه که روایت‌های مدرنِ معطوف به عاملیت را به چالش می‌کشد.

💡 Geulincx principally deals with the question, left in an obscure and unsatisfactory state by Descartes, of the relation between soul and body.

خولینکس عمدتاً به مسئله‌ی رابطه‌ی میان نفس و بدن می‌پردازد، مسئله‌ای که دکارت آن را در وضعیتی مبهم و نامطلوب رها کرده بود.