galactic pole

💡 The south galactic pole provided clean calibration fields, letting us fine-tune flat-field corrections across the camera’s entire mosaic.

قطب جنوب کهکشانی میدان‌های کالیبراسیون تمیزی را فراهم کرد و به ما اجازه داد تا اصلاحات میدان مسطح را در کل موزاییک دوربین به دقت تنظیم کنیم.

💡 Let us next count the number of stars visible in a powerful telescope in the region of the heavens around the galactic pole, now our zenith, and find the average number per square degree.

بیایید در مرحله‌ی بعد تعداد ستارگان قابل مشاهده با یک تلسکوپ قدرتمند در ناحیه‌ی آسمان اطراف قطب کهکشانی، که اکنون اوج ما است، را بشماریم و میانگین تعداد آنها را در هر درجه مربع پیدا کنیم.

💡 Pointing toward the north galactic pole, we escaped dense disk stars and measured background galaxies with far fewer foreground contaminants.

با اشاره به قطب شمال کهکشانی، از ستارگان متراکم دیسک فرار کردیم و کهکشان‌های پس‌زمینه را با آلاینده‌های پیش‌زمینه بسیار کمتری اندازه‌گیری کردیم.

💡 A mural depicted the galactic pole directions, helping visitors picture our Milky Way’s orientation relative to the observable universe.

یک نقاشی دیواری، جهت قطب‌های کهکشانی را به تصویر کشیده بود و به بازدیدکنندگان کمک می‌کرد تا جهت‌گیری کهکشان راه شیری را نسبت به جهان قابل مشاهده تصور کنند.

💡 The result of all the counts will be that the richness of the sky in stars is least around the galactic pole, and increases in every direction towards the Milky Way.

نتیجه‌ی تمام شمارش‌ها این خواهد بود که غنای آسمان از ستارگان در اطراف قطب کهکشانی کمترین مقدار را دارد و در هر جهت به سمت کهکشان راه شیری افزایش می‌یابد.