Feuchtwanger

💡 The exhibit displayed letters between Feuchtwanger and exiled contemporaries, courage threaded through cramped handwriting.

این نمایشگاه نامه‌هایی را که بین فویشت‌وانگر و معاصران تبعیدی‌اش رد و بدل شده بود، به نمایش گذاشت، نامه‌هایی که شجاعت از میان دست‌خط‌های ناخوانا و دست‌نخورده‌اش نمایان بود.

💡 A translator defended difficult choices while rendering Feuchtwanger, balancing fidelity with rhythms that feel alive in English.

یک مترجم هنگام ترجمه‌ی فویشت‌وانگر از انتخاب‌های دشوار دفاع کرد و وفاداری را با ریتم‌هایی که در انگلیسی زنده به نظر می‌رسند، متعادل ساخت.

💡 Our book club tackled Feuchtwanger, appreciating his panoramic storytelling and the way private choices echo across crowded history.

باشگاه کتاب ما به فویشتوانگر پرداخت و از داستان‌سرایی پانورامایی او و نحوه انعکاس انتخاب‌های شخصی در تاریخ پرتلاطم قدردانی کرد.

💡 The homes of many of Mann’s and Feuchtwanger’s fellow European refugees didn’t make it.

خانه‌های بسیاری از پناهندگان اروپاییِ هم‌دوره‌ی مان و فویشتوانگر به مقصد نرسید.

💡 She especially thought of Feuchtwanger, who refused to succumb to despair after losing homes in Germany and France to the Nazis and then building a new life in the U.S.

او به ویژه به فویشتوانگر فکر می‌کرد، کسی که پس از از دست دادن خانه‌هایش در آلمان و فرانسه به دست نازی‌ها و سپس ساختن زندگی جدید در ایالات متحده، تسلیم ناامیدی نشد.

💡 Today, the Mann House and Villa Aurora, which is Feuchtwanger’s home, are cultural centers that offer residency programs for writers and artists whose work embraces the spirit of their former owners.

امروزه، خانه مان و ویلا آرورا، که خانه فویشتوانگر است، مراکز فرهنگی هستند که برنامه‌های اقامتی را برای نویسندگان و هنرمندانی ارائه می‌دهند که آثارشان روح صاحبان سابق خود را در بر می‌گیرد.