fern seed

💡 Botanists explained that ferns lack true fern seed, reproducing through spores that dust rocks, logs, and forgotten corners.

گیاه‌شناسان توضیح دادند که سرخس‌ها فاقد بذر واقعی سرخس هستند و از طریق هاگ‌هایی که روی سنگ‌ها، کنده‌ها و گوشه‌های فراموش‌شده می‌ریزند، تکثیر می‌شوند.

💡 If I could wear fern seed in my shoes to make me invisible, and sit on the piazza railing in a shirt-waist and a short skirt, I would love it.

اگر می‌توانستم دانه سرخس را در کفش‌هایم بگذارم تا نامرئی شوم و با پیراهن کمردار و دامن کوتاه روی نرده‌های میدان بنشینم، خیلی دوست داشتم.

💡 A poet wrote about searching for fern seed and finding patience instead, which turned out to be the rarer treasure.

شاعری درباره جستجوی بذر سرخس و یافتن صبر به جای آن نوشت، که معلوم شد گنج کمیاب‌تری است.

💡 Folklore claimed fern seed granted invisibility, a charming impossibility that nevertheless filled midsummer nights with hopeful wanderers and rustling laughter.

افسانه‌های عامیانه ادعا می‌کردند که دانه سرخس باعث نامرئی شدن می‌شود، غیرممکنی جذاب که با این وجود شب‌های نیمه تابستان را پر از مسافران امیدوار و خنده‌های خش‌خش‌کنان می‌کرد.

💡 May the magic of fern seed fill your eyes and let you see visions, the goodly things of heart's desire, when, all being accomplished, you pause and look at the work of your hands.

باشد که جادوی دانه سرخس چشمانت را پر کند و به تو اجازه دهد رؤیاها، چیزهای نیکوی آرزوی دل را ببینی، آنگاه که همه چیز به انجام رسید، مکث می‌کنی و به کار دستان خود نگاه می‌کنی.

💡 My, my, I was forgetting all about the children and the mysterious fern seed.

خدای من، خدای من، من داشتم همه چیز را در مورد بچه ها و دانه سرخس مرموز فراموش می کردم.