farthingale chair

💡 Upholstery on the farthingale chair required patience; tight corners and old tacks told stories of repairs across centuries.

روکش صندلی فارتینگیل نیاز به صبر و حوصله داشت؛ گوشه‌های تنگ و پونزهای قدیمی، داستان‌هایی از تعمیرات در طول قرن‌ها را روایت می‌کردند.

💡 The museum’s farthingale chair featured a low, armless design accommodating wide skirts without crushing elaborate whalebone structures.

صندلی فارتینگیل موزه دارای طراحی کوتاه و بدون دسته بود که می‌توانست دامن‌های پهن را بدون آسیب رساندن به ساختارهای پیچیده‌ی استخوان نهنگ، در خود جای دهد.

💡 A reproduction farthingale chair suited the entry hall, elegant but sturdy enough for muddy boots.

یک صندلی فارتینگیلِ کپی‌شده، مناسب راهروی ورودی بود، شیک اما به اندازه کافی محکم که چکمه‌های گلی روی آن گیر کند.