Euphues

💡 Here, he discusses her prose style in relation to Euphuism, a form of writing that takes its name from John Lyly’s elaborately mannered 1578 didactic romance Euphues: The Anatomy of Wyt.

در اینجا، او سبک نثر او را در رابطه با یوفوئیسم، نوعی از نوشتار که نام خود را از رمان آموزشی جان لیلی در سال ۱۵۷۸ با عنوان یوفوئیس: آناتومی وایت، که به شیوه‌ای استادانه نوشته شده است، می‌گیرد، مورد بحث قرار می‌دهد.

💡 One of the more illuminating pieces of criticism on Ros’ work is Aldous Huxley’s essay “Euphues Redivivus,” which he published in his collection On the Margin in 1923.

یکی از روشنگرترین نقدها بر آثار راس، مقاله آلدوس هاکسلی با عنوان «سرزندگی دوباره» است که او در مجموعه «در حاشیه» خود در سال ۱۹۲۳ منتشر کرد.

💡 John Lyly’s Euphues dazzled Elizabethan readers with wit and moralizing, its ornate style teaching future critics new kinds of patience.

رمان «ایوفو» اثر جان لیلی، خوانندگان دوره الیزابت را با بذله‌گویی و پندهای اخلاقی‌اش مبهوت کرد و سبک پر آب و تاب آن به منتقدان آینده انواع جدیدی از صبر و شکیبایی را آموخت.

💡 Of Sir Philip Sidney’s “Arcadia” and John Lyly’s “Euphues”: “The latter is a very dull book; the former I believe to be the dullest novel in the language.”

درباره «آرکادیا» اثر سر فیلیپ سیدنی و «یوفیوس» اثر جان لیلی: «دومی کتاب بسیار کسل‌کننده‌ای است؛ به نظر من اولی کسل‌کننده‌ترین رمان در این زبان است.»

💡 Teachers assign Euphues to illustrate fashion in prose, then compare brisk, modern sentences that reject labyrinthine flourishes.

معلمان از یوفئوس می‌خواهند که مد را در نثر تصویر کند، سپس جملات مدرن و سرزنده‌ای را که از آرایه‌های پیچیده و تودرتو دوری می‌کنند، با هم مقایسه می‌کنند.

💡 Quotations from Euphues show language as jewelry, elegant yet occasionally impractical for daily errands.

نقل قول‌هایی از یوفئوس، زبان را همچون جواهری زیبا نشان می‌دهد، هرچند گاهی اوقات برای کارهای روزمره غیرعملی است.