epigenesis

💡 Historically, epigenesis opposed preformation, arguing organisms develop through staged differentiation rather than unrolling miniature adults.

از نظر تاریخی، اپی‌ژنز با پیش‌شکل‌گیری مخالف بود و استدلال می‌کرد که موجودات زنده از طریق تمایز مرحله‌ای به جای باز شدن بالغ‌های مینیاتوری، تکامل می‌یابند.

💡 Presented in this view, the doctrine of epigenesis raised against itself the most simple and scientific common sense, as being manifestly erroneous.

با ارائه این دیدگاه، آموزه اپی‌ژنز، ساده‌ترین و علمی‌ترین عقل سلیم را به عنوان امری آشکارا نادرست، علیه خود برانگیخت.

💡 The differences between the exponents of evolution and epigenesis offer practical problems to be decided by experiment.

تفاوت‌های بین شاخص‌های تکامل و اپی‌ژنز، مسائل عملی را مطرح می‌کند که باید با آزمایش حل شوند.

💡 Modern epigenesis ideas echo in stem-cell research, where context and signals steer fate choices.

ایده‌های اپی‌ژنز مدرن در تحقیقات سلول‌های بنیادی نیز تکرار می‌شوند، جایی که زمینه و سیگنال‌ها، انتخاب‌های سرنوشت را هدایت می‌کنند.

💡 Teaching epigenesis corrects misconceptions, aligning biology with evidence rather than charming, outdated metaphors.

آموزش اپی‌ژنز، تصورات غلط را اصلاح می‌کند و زیست‌شناسی را به جای استعاره‌های جذاب و منسوخ، با شواهد همسو می‌سازد.

💡 Some species, indeed, can pass this resilience on to their offspring by a process called intergenerational epigenesis.

در واقع، برخی از گونه‌ها می‌توانند این تاب‌آوری را از طریق فرآیندی به نام اپی‌ژنز بین‌نسلی به فرزندانشان منتقل کنند.