English sonnet

💡 It is, of course, the English sonnet which Gascoigne thus describes.

البته، این غزل انگلیسی است که گاسکوئین آن را اینگونه توصیف می‌کند.

💡 There is none of the intricate scheming, the subtle inter-weaving of tremulous tones which make D. G. Rossetti's sonnets the most musical of English sonnets.

خبری از آن نقشه‌های پیچیده و درهم‌تنیدگی ظریفِ تُن‌های لرزان که غزل‌های دی‌جی روستی را به موسیقایی‌ترین غزل‌های انگلیسی تبدیل می‌کند، نیست.

💡 Some of the best English sonnets have been written by Shakespeare, Wordsworth, and Mrs. Browning.

برخی از بهترین غزل‌های انگلیسی توسط شکسپیر، وردزورث و خانم براونینگ سروده شده‌اند.

💡 A contemporary English sonnet explored climate grief, balancing strict meter with urgent, modern diction.

یک غزل معاصر انگلیسی، اندوه ناشی از تغییرات اقلیمی را بررسی کرد و وزن دقیق را با بیان مدرن و فوری متعادل ساخت.

💡 The English sonnet resolves tension in a final couplet, a rhetorical snap that invites applause or rueful nods.

این غزل انگلیسی تنش را در یک بیت پایانی حل می‌کند، یک پرش کلامی که تشویق یا سر تکان دادن تاسف‌بار را به دنبال دارد.

💡 These three head the group and contain the best work, after Shakespere and Spenser and Sidney, in the English sonnet of the time.

این سه نفر گروه را رهبری می‌کنند و پس از شکسپیر و اسپنسر و سیدنی، بهترین آثار غزل انگلیسی آن زمان را در بر می‌گیرند.