Eclogues

💡 Poets are given vast fees by international conglomerates for their latest eclogues, while screenwriters live in poverty, paid a pittance for their largely ignored outpourings.

شرکت‌های بین‌المللی به شاعران برای آخرین آثارشان مبالغ هنگفتی پرداخت می‌کنند، در حالی که فیلمنامه‌نویسان در فقر زندگی می‌کنند و برای آثار عمدتاً نادیده گرفته شده‌شان مبلغ ناچیزی دریافت می‌کنند.

💡 The translator rendered the Eclogues with crisp, contemporary diction, avoiding faux-archaic fog that buries living voices under costume jewelry.

مترجم، «اکلوگس»ها را با بیانی روان و معاصر ترجمه کرده و از ابهام مصنوعی و قدیمی که صداهای زنده را زیر جواهرات پنهان می‌کند، اجتناب کرده است.

💡 A battered copy of Virgil’s Eclogues survived in my backpack, useful whenever long delays demanded portable, forgiving beauty.

یک نسخهٔ درب و داغان از کتاب «Eclogues» اثر ویرژیل در کوله‌پشتی‌ام باقی مانده بود که هر زمان که تأخیرهای طولانی به زیبایی قابل حمل و بخشنده نیاز داشت، مفید بود.

💡 Our professor linked the Eclogues to political subtext, insisting pastoral simplicity often veils negotiations about land and power.

استاد ما، اکلوگ‌ها را به مفاهیم ضمنی سیاسی ربط داد و اصرار داشت که سادگی روستایی اغلب مذاکرات مربوط به زمین و قدرت را پنهان می‌کند.

💡 They read like Virgilian eclogues in the age of autocorrect.

آنها مانند سرودهای ویرجیلی در عصر تصحیح خودکار خوانده می‌شوند.

💡 Aldo published the Greek poet Theocritus’s “Idylls” and his 1501 edition of Virgil opened with the “Eclogues.”

آلدو «ایدیلز» شاعر یونانی تئوکریتوس را منتشر کرد و نسخه ۱۵۰۱ او از آثار ویرژیل با «اکلوگس» آغاز می‌شود.