Eblis

💡 In the poem, Eblis embodies rebellion, a figure whose pride complicates simple narratives of obedience and punishment.

در این شعر، ابلیس مظهر شورش است، شخصیتی که غرورش روایت‌های ساده‌ی اطاعت و مجازات را پیچیده می‌کند.

💡 The erstwhile illuminated theatre is as dark as the Hall of Eblis.

تئاترِ سابقاً روشن، به تاریکیِ تالار ابلیس است.

💡 “Maybe I am what you think, Little Monkey. Maybe I’m the hand of Eblis, the devil, drawing veils across the faces of men.”

«شاید من همان چیزی هستم که تو فکر می‌کنی، میمون کوچولو. شاید من دست ابلیس، شیطان، هستم که نقاب بر چهره‌ی انسان‌ها می‌کشم.»

💡 When Eblis walked up and kissed the king on his shoulders, two things happened: The devil disappeared into a sudden burst of smoke, and the king grew two snakes from his shoulders.

وقتی ابلیس جلو آمد و شانه‌های پادشاه را بوسید، دو اتفاق افتاد: شیطان ناگهان در انفجاری از دود ناپدید شد و پادشاه دو مار از شانه‌هایش رویید.

💡 An illustrator depicted Eblis with subdued colors, emphasizing melancholy over spectacle to match the text’s reflective tone.

یک تصویرگر، ابلیس را با رنگ‌های ملایم به تصویر کشیده و برای هماهنگی با لحن تأمل‌برانگیز متن، غم و اندوه را بر نمایش تأکید کرده است.

💡 Scholars compare Eblis with similar archetypes, tracing how myths travel across languages and reshape moral lessons.

محققان ابلیس را با کهن‌الگوهای مشابه مقایسه می‌کنند و چگونگی انتقال اسطوره‌ها از زبان‌های مختلف و تغییر شکل درس‌های اخلاقی را بررسی می‌کنند.