Dunne

💡 Letters from Dunne revealed deadlines negotiated with coffee, courage, and editors who respected sharp minds.

نامه‌های دان، ضرب‌الاجل‌هایی را آشکار می‌کرد که با قهوه، شجاعت و ویراستارانی که به ذهن‌های تیز احترام می‌گذاشتند، مورد مذاکره قرار گرفته بودند.

💡 She read writer Dominick Dunne’s buzzy Vanity Fair stories about the trials.

او داستان‌های جنجالی نویسنده، دومینیک دان، در مجله ونیتی فر درباره این محاکمات را می‌خواند.

💡 The journalist Dunne wrote with acid and empathy, scalpel and bandage in alternating paragraphs.

روزنامه‌نگار دان، در پاراگراف‌های متناوب، با چاشنی اسید و همدلی، چاقوی جراحی و بانداژ مطلب می‌نوشت.

💡 Central to this was Dunne, who was a constant threat coming up from the back and scoring five goals.

دان در مرکز این ماجرا قرار داشت، کسی که از خط دفاعی یک تهدید دائمی بود و پنج گل به ثمر رساند.

💡 A biography of Dunne taught students that style carries responsibility as heavy as influence.

زندگینامه‌ی دان به دانش‌آموزان آموخت که سبک، به اندازه‌ی تأثیرگذاری، مسئولیت به همراه دارد.

💡 Indeed, to paraphrase Finley Peter Dunne’s Mr. Dooley, throughout its own history the Fed, like the Supreme Court, has “followed the election returns.”

در واقع، به تعبیر فینلی پیتر دان در کتاب آقای دولی، فدرال رزرو در طول تاریخ خود، مانند دیوان عالی کشور، «نتایج انتخابات را دنبال کرده است».