Dreiser

💡 Reading Dreiser on a rainy tram, I felt capitalism’s clatter echo through characters who chase luck, dignity, and rent with equal parts hope and exhaustion.

با خواندن رمان درایزر در تراموا بارانی، احساس کردم که طنین صدای سرمایه‌داری از طریق شخصیت‌هایی که با امید و خستگی به دنبال شانس، عزت و اجاره بها هستند، به گوش می‌رسد.

💡 Mark Twain, William Dean Howells and Theodore Dreiser, born in Missouri, Ohio and Indiana, respectively, were products of that culture, as was Willa Cather, who came of age in Nebraska.

مارک تواین، ویلیام دین هاولز و تئودور درایزر، که به ترتیب در میسوری، اوهایو و ایندیانا متولد شدند، محصول آن فرهنگ بودند، همانطور که ویلا کاتر در نبراسکا به بلوغ رسید.

💡 Theodore Dreiser is another example of a writer redeemed from stylistic bankruptcy by his enormous imaginative capital.

تئودور درایزر نمونه‌ی دیگری از نویسنده‌ای است که به مدد سرمایه‌ی عظیم تخیل خود از ورشکستگی سبکی رهایی یافت.

💡 “The prose style is leaden, but so was Theodore Dreiser’s,” Carolyn See wrote in The Washington Post about the saga.

کارولین سی در واشنگتن پست درباره این حماسه نوشت: «سبک نثر آن زمخت است، اما سبک تئودور درایزر هم همینطور بود.»

💡 A seminar compared Dreiser with contemporary realism, tracing shared obsessions: ambition, shame, and the price tags sewn inside dreams.

یک سمینار درایزر را با رئالیسم معاصر مقایسه کرد و به دنبال وسواس‌های مشترک بود: جاه‌طلبی، شرم و برچسب‌های قیمتی که در درون رویاها دوخته شده است.

💡 Critics fault Dreiser for heavy prose, yet his moral weather reports still forecast storms we recognize on headlines and in bank statements.

منتقدان، درایزر را به خاطر نثر سنگینش سرزنش می‌کنند، با این حال گزارش‌های اخلاقی او هنوز طوفان‌هایی را پیش‌بینی می‌کنند که ما در تیترهای روزنامه‌ها و در صورت‌حساب‌های بانکی می‌شناسیم.