Dowland

💡 Lute songs by Dowland turned the gallery into velvet, echoes curling around paintings like careful compliments.

آهنگ‌های عود داولند، گالری را به مخمل تبدیل کرده بود، پژواک‌های آن مانند تعریف و تمجیدهای دقیق، در اطراف نقاشی‌ها پیچیده بودند.

💡 “Flow My Tears,” it might be added, was based on yet another “Lachrimae,” one of Dowland’s best-known solo lute pieces, not part of this set.

می‌توان اضافه کرد که «اشک‌هایم را جاری کن» بر اساس قطعه‌ی دیگری از «Lachrimae» ساخته شده است، یکی از شناخته‌شده‌ترین قطعات تک‌نوازی عود داولند که بخشی از این مجموعه نیست.

💡 A student arranged Dowland for guitar trio, preserving sighs while adding street-corner swagger.

یکی از دانشجویان، داولند را برای سه‌نوازی گیتار تنظیم کرد و در عین حال که آه می‌کشید، غرور خیابانی را نیز به آن افزود.

💡 We sang Dowland at lunch, rediscovering melancholy that somehow cheers the diligent.

موقع ناهار آهنگ داولند را خواندیم و دوباره آن حس مالیخولیایی را کشف کردیم که به نوعی افراد کوشا را شاد می‌کند.

💡 Purcell cleverly prefaces his Haydn, and Dowland his Schumann, and if his Brahms Fourth is misguided, his Beethoven Ninth is bracingly straightforward.

پورسل هوشمندانه مقدمه‌ای بر هایدن و داولند مقدمه‌ای بر شومان خود می‌نویسد، و اگر قطعه چهارم برامس او گمراه‌کننده باشد، قطعه نهم بتهوون او به طرز نشاط‌آوری سرراست است.

💡 The rest is adaptation — an insistence on the elasticity of music, borne out with rich, organ-like sonorities in pieces like the Dowland or John Bennet’s “Weep, O Mine Eyes.”

بقیه‌اش اقتباس است - اصرار بر انعطاف‌پذیری موسیقی، که با طنین‌های غنی و ارگ‌مانند در قطعاتی مانند داولند یا «ای چشمان من، گریه کن» اثر جان بنت، تقویت می‌شود.