doat

💡 She’d doat over the grandchild’s every scribble, pinning drawings across the fridge like museum treasures.

او تک تک نقاشی‌های نوه‌اش را پاک می‌کرد و نقاشی‌ها را مثل گنجینه‌های موزه به یخچال سنجاق می‌زد.

💡 He began to doat on the rescued greyhound, rearranging weekends around gentle training and long naps.

او شروع به تمرین با سگ تازی نجات‌یافته کرد و آخر هفته‌ها را با آموزش ملایم و چرت‌های طولانی تنظیم کرد.

💡 “Here then is a Corsair-song. Know that I doat on Corsairs; and for that reason, sing it con spirito.”

«پس این یک آهنگ از کورسِر است. بدان که من در کورسِر می‌نوازم؛ و به همین دلیل، آن را با روح بخوان.»

💡 “Yes, I doat on Miss Georgiana!” cried the fervent Abbot.

راهب بزرگ با شور و شوق فریاد زد: «بله، من با خانم جورجیانا موافقم!»

💡 Characters who doat excessively can feel cloying, unless authors balance affection with honest flaws and growth.

شخصیت‌هایی که بیش از حد کار می‌کنند، می‌توانند حس نفرت‌انگیزی ایجاد کنند، مگر اینکه نویسندگان محبت را با نقص‌ها و رشد صادقانه متعادل کنند.

💡 “Better than she ever used to do?—You see how my father and Mrs. Weston doat upon her.”

«بهتر از همیشه؟ می‌بینی پدرم و خانم وستون چطور با او بدرفتاری می‌کنند.»