cudweed

💡 Herbalists once brewed cudweed teas, though modern practitioners emphasize evidence and caution before reviving old remedies.

گیاه‌شناسان زمانی چای کاد وید دم می‌کردند، اگرچه متخصصان امروزی قبل از احیای درمان‌های قدیمی، بر شواهد و احتیاط تأکید دارند.

💡 Seeds of what is known as cudweed, a spring flowering annual, are blown about and can end up anywhere in the landscape — including container plantings.

بذرهای چیزی که به عنوان علف هرز شناخته می‌شود، یک گیاه یک ساله با گل بهاری، با وزش باد پخش می‌شوند و می‌توانند در هر جایی از منظره - از جمله کاشت در گلدان - پخش شوند.

💡 There is a hint of green in them, but they are never of the dirty yellowish-white of the cudweed, nor have they the slippery-elm-like fragrance of the latter.

کمی رنگ سبز در آنها وجود دارد، اما هرگز به رنگ سفید مایل به زرد کثیف علف هرز نیستند و عطر لغزنده و نارون مانند آن را هم ندارند.

💡 We pressed cudweed stems between pages, later labeling specimens with dates, coordinates, and habitat notes.

ما ساقه‌های گیاه کدو را بین صفحات فشار دادیم و بعداً نمونه‌ها را با تاریخ، مختصات و یادداشت‌های زیستگاه برچسب‌گذاری کردیم.

💡 After controlled burns, cudweed recolonized quickly, painting disturbed soil with silvery leaves and modest blossoms.

پس از سوختگی‌های کنترل‌شده، علف هرز به سرعت دوباره تشکیل شد و خاک آشفته را با برگ‌های نقره‌ای و شکوفه‌های کوچک رنگ‌آمیزی کرد.

💡 The common everlasting flower, or cudweed, is plentiful upon our dry hills, blooming in early summer, where its white clusters are conspicuous objects amid the drying vegetation.

گل جاودان یا علف هرز، به وفور در تپه‌های خشک ما یافت می‌شود و در اوایل تابستان شکوفا می‌شود، جایی که خوشه‌های سفید آن در میان پوشش گیاهی خشک، به چشم می‌آیند.