cobnut

💡 Or would it throw us some surprises too: a taste for cobnuts in Tyne and Wear, say, or a liking for nori in Mid Glamorgan?

یا اینکه ما را غافلگیر هم می‌کند: مثلاً در تاین و ویر به بادام هندی علاقه پیدا می‌کنیم، یا در مید گلامورگان به نوری علاقه پیدا می‌کنیم؟

💡 Autumn markets sold fresh cobnut clusters, husks frilled like celebratory collars around sweet kernels.

بازارهای پاییزی خوشه‌های تازه‌ی بادام هندی می‌فروختند، پوسته‌هایی که مانند یقه‌های جشن دور هسته‌های شیرین چیده شده بودند.

💡 First Mr. Irving gave a talk, then there was food: sweet shrimp garnished with wild celery and dittander, mushrooms and bone marrow with cobnuts, elderberries and chickweed.

اول آقای ایروینگ سخنرانی کرد، بعد غذا بود: میگوی شیرین تزیین شده با کرفس وحشی و شاه بلوط هندی، قارچ و مغز استخوان با مغز بادام هندی، آقطی سیاه و علف مرغ.

💡 Bakers folded chopped cobnut into brittle that disappeared embarrassingly quickly.

نانواها گردوی خرد شده را به شکل تردی تا می‌کردند که به طرز شرم‌آوری سریع ناپدید می‌شد.

💡 “A wiser person might have said no,” she says with a laugh over a lunch of heritage beets with goat’s curd and roasted cobnuts at Hix, a restaurant in London’s Soho area.

او با خنده‌ای در حین صرف ناهار چغندر سنتی با پنیر بز و بلال کبابی در رستوران هیکس در منطقه سوهو لندن می‌گوید: «یک آدم عاقل‌تر می‌توانست نه بگوید.»

💡 An orchard day taught pruning, pollination, and why cobnut harvests demand netting before squirrels RSVP.

یک روز در باغ میوه، هرس، گرده افشانی و اینکه چرا برداشت گردوی کوهی قبل از اینکه سنجاب‌ها RSVP را انجام دهند، نیاز به تور زدن دارد، آموزش داده شد.